بهائیان جهان هستی را نتیجۀ تصادف نمی دانند و وجود انسان را امری اتفاقی تلقی نمی کنند. اینان بر این باورند که مبدائی فراسوی جهان مادی کیهان هستی را در آغازی که آغاز ندارد به وجود آورده است. خدا در آئین بهائی هستی مطلق و ناپیدای بی کران است. وجودش سرچشمۀ هستی جهان است و اعتقاد به او اصلی است که همۀ اصول دیگر بر پایۀ آن بنا می شود.

هر چند بهائیان دلائلی را که در ردّ وجود خدا اقامه می شود با برهان منطقی رد می کنند اما درعین حال سعی نمی کنند وجود خدا را با دلیل و منطق اثبات کنند، زیرا بر این باورند که آنچه به دلیل اثبات شود به ناچار کرانمند و دریافتنی خواهد شد و ناگزیر با تعریفی که برای خدا قائلند تناقض خواهد یافت. به گفتۀ بنیانگزار آئین بهائی :

 "اسم غیب، صادق مادامی که مشهود نیست، در این صورت ظاهر نه، تا معروف (شناخته) گردد و بعد از شهود، اسم غیب موجود نه تا معلوم شود. لذا غیب لایعرف بوده و خواهد بود." (الوهیت و مظهریت، ص 81)

بدین ترتیب در نظر بهائیان قبول وجود خدا امری اعتقادی و به اصطلاح یک اصل موضوعه است که همانگونه که گفته شد قبولش پایۀ قبول دیگر اصول است. همچنین پیروان آئین بهائی معتقدند که تا خدا بوده جهان هستی نیز وجود داشته است. علت وجود عالم را نیز تا آنجا که به دریافت آدمی مربوط می شود محبت می دانند. به گفتۀ مؤسس دین بهائی :

"عالم به محبت خلق شده و کل به وداد و اتحاد مأمورند"(امر و خلق، ج 1، ص 143)