در قرون وسطی (اعم از قرون وسطای مسیحی از سدۀ پنجم تا پانزدهم میلادی و قرون وسطای اسلامی از سدۀ ششم تا اوایل سدۀ چهاردهم هجری) دین و احکام آن حکم می راند. علم شاخه ای از دین بود و حد و مرز آن را دین معین می کرد. بعد از رنسانس یافته های علمی اهمیت بیشتری به خود گرفت تا جائی که دین را نیز تحت تأثیر قرار داد. گروهی از اهل علم، دین را مخالف پیشرفت فرهنگ و تمدن می دانستند. به همین جهت دعوای دین و علم از نو سرگرفت. حکم عقل و علم و ناشی ازآن و صنعت ناشی از علم ازباورهای دینی پیشی گرفت. قدرت "کلیسا" کاهش یافت. پرچم علم افراخته شد و در این مسابقۀ بی امان دین به علم باخت.

   بهائیان علم را چنانکه دانشمندان روش شناسی نیز تعریف  کرده اند، "کاشف اسرار طبیعت" می دانند. کار علم یافتن روابط ضروری بین عناصر طبیعی و بیان این روابط به صورت قوانین علمی است.علم را با سلسله مراتب ارزش های اخلاقی کاری نیست. به بیان دیگر، علم غایت و هدف را تعیین نمی کند. حیطۀ علم جهان واقعیت است. بررسی "بایدها" در حیطۀ حکومت علم نیست.