ناگفته نماند که هدف اصلی آئین بهائی که یگانگی مردمان جهان است، نباید با "یکسان" شدن آنها مشتبه شود. بهائیان نیک از این نکته آگاهند که جهانی که درآن به سر می برند جهان کثرت و چندی و چندگونگی است. جهان انباشته از فرهنگ ها و تمدن ها و فرهنگ های گوناگون است. وحدتی که بهائیان در پی آنند متحد ساختن آدمیان با حفظ ویژگی های آنان است، از میان بردن عوامل بیزاری و بیگانگی است، از بیخ و بن کندن علت کینه و بیداد است؛ کوتاه سخن، یگانگی است نه همسانی و همگونی.

تعصبات گوناگون ازجمله عوامل بیزاری و بیگانگی و کینه و بیدادی است که در دل مردمان جای گرفته است. در این مورد بهائیان به ترک تعصبات از هر نوعی که باشد – دینی، نژادی، جنسی، ملی و جز آن – اعتقاد دارند. تعصب در زبان امروزی "پیش داوری" نام گرفته است. فرزانگان و هوشمندان نیک می دانند که هیچ باوری شایسته نیست که بدون بررسی پذیرفته شود. برای رسیدن به حقیقت باید به دنبال آن رفت. به اصطلاح بهائی باید تحری حقیقت کرد و آن را همان گونه که به دست می آید پذیرفت. در آثار بهائی آمده است که:

     "انسان چون به مقام بلوغ فائز شد، باید تفحص نماید و ..... در امری که عباد به آن متمسکند تفکر کند و به سمع و بصر خود بشنود و ببیند ..... احزاب مختلفه در عالم موجود و هر حزبی خود را حق دانسته و می دانند." (پیام ملکوت، رسالۀ تحری حقیقت، ص 11)

و همچنین : "در هر مسأله تحری حقیقت کنید نه اصرار در رأی، زیرا اصرار و عناد در رأی منجر به منازعه و مخاصمه گردد و حقیقت مستور ماند." "(امر و خلق، ج 3، ص 409)  

  یکی از عواملی که "تحری حقیقت" را امکان می بخشد اینست که مردم آموزش یابند. به دنبال حقیقت رفتن و آن را جستن و یافتن و از آن بهره بردن یکی از نیازهای بنیادی آدمی است و به همین دلیل باید همگان بتوانند امکان دستیابی به آن را داشته باشند. از این جهت است که آئین بهائی تعلیم و تربیت عمومی و اجباری را یکی دیگراز تعالیم اصلی خود قرار داده است. مطابق نوشته های بهائی "دانایی از نعمت های بزرگ الهی است و تحصیل آن بر کل لازم." (پیام ملکوت، رسالۀ تحری حقیقت، ص 14)

و همچنین : "تربیت بر سه قسم است: تربیت جسمانی، تربیت انسانی و تربیت روحانی. اما تربیت جسمانی به جهت نشو و نمای این جسم است و آن تسهیل معیشت و اسباب راحت و رفاهیت است که حیوان و انسان در آن مشترکند و اما تربیت انسانی عبارت از مدنیت است و ترقی، یعنی سیاست و انتظام و سعادت و تجارت و صنعت و علوم و فنون و اکتشافات عظیمه ومشروعات جسیمه که مدار امتیاز انسان از حیوان است و اما تربیت الهیه تربیت ملکوتی است و آن اکتساب کمالات الهیه است و تربیت حقیقی آن است، زیرا در این مقام انسان مرکز سنوحات رحمانیه گردد ... و آن نتیجۀ عالم انسانی است." "(امر و خلق، ج 3، ص 336)

اما تعلیم و تربیت نباید و نمی تواند ویژۀ جنس خاصی از نوع بشر باشد. زن و مرد هر دو باید از موهبت آموزش و پرورش بهره یابند. از این رو است که اعتقاد به تساوی حقوق زن و مرد یکی دیگراز تعالیم بهائیان است. یگانگی مردمان جهان بدون در نظر گرفتن حقوق و امکانات نیمی از آنان امکان پذیر نیست. بر طبق آثار بهائی "نساء و رجال کل در حقوق مساوی" اند و "به هیچ وجه امتیازی در میان نیست، زیرا جمیع انسانند" و نیز: "تا مساوات تامه بین ذکور و اناث در حقوق حاصل نشود عالم انسانی ترقیات خارق العاده ننماید. زنان یک رکن مهم از دو رکن عظیمند و اول مربی و معلم انسانی." (پیام ملکوت، رسالۀ تساوی حقوق ، ص 7و9)